Lies van Vledder



“Ik wil mijn leerlingen zo zelfstandig mogelijk maken. Zodat ze zelf leren nadenken over wat ze allemaal kunnen. Ik wil het beste uit hen halen”, vertelt de viooldocente Lies van Vledder. Vier dagen per week geeft zij les aan huis. Vioolspelen en lesgeven is het belangrijkste in haar leven. “Mijn vader zei altijd ‘je bent getrouwd met je viool en je werk’.”

De kamer waarin Lies van Vledder vioollessen geeft is licht, ruim, keurig opgeruimd en in de hoeken staan, nu het bijna Kerst is, twee grote Kerstmannen. Vanaf 1994 geeft Van Vledder les in haar huis op nummer 133 aan de Assendorperstraat. Sinds november 2011 is het huis nummer 131 ook van haar. De benedenverdieping van dit huis gebruikt zij nu voor haar vioollessen. “Ik probeer het hier zo vrolijk mogelijk te maken. Mijn leerlingen zijn over het algemeen tussen de vier en achttien jaar oud. Zij vinden het erg leuk om les te krijgen in deze vrolijke kamer.”

Lesgeven vindt zij het leukste wat er is. “Het is iedere keer weer een uitdaging om het zo goed mogelijk te doen.” Om muziek te maken moet je volgens Lies je karakter durven laten zien. Ieder kind dat zij lesgeeft is anders, vertelt de spraakzame docent. Ze legt uit dat de één verlegen is, de ander heel uitbundig en ga zo maar door. “Ik wil ieder kind de vrijheid geven om zichzelf te ontplooien. Ieder op zijn/haar eigen manier en eigen tempo. Ik wil ze allemaal zoveel mogelijk leren.”

Ze is onwijs blij met haar beroep en geniet van het contact met de kinderen. Zes dagen per week kan ze hier van genieten. Vier dagen in de week geeft ze les aan huis en ook nog twee dagen op Quintus, centrum van kunsteducatie, in Kampen. “Iedereen zegt altijd ‘je werkt belachelijk hard’. Het betekent gewoon alles voor mij. Ik heb van mijn hobby mijn werk kunnen maken. Dat is toch het mooiste wat er is.”

Ze wist al snel dat ze meer met vioolspelen wilde gaan doen en besloot om er haar beroep van te maken. Na het behalen van haar gymnasium diploma is zij daarom ook naar het Constantijn Huygens conservatorium in Zwolle gegaan. De beroepsopleiding die je nodig hebt om viooldocent te worden. Tijdens haar studie had ze in 1986, zoals de meeste conservatorium studenten destijds, al een aantal leerlingen. “Ik gaf deze leerlingen gewoon les in mijn studentenkamer.” Dit is zij na het behalen van haar conservatorium diploma in 1990 blijven doen. Ze had dus al snel haar eigen onderneming waar ze goed mee kon verdienen en waarmee ze haar huis aan de Assendorperstraat kon kopen. Hier gaf ze tot november 2011 les in haar huiskamer. “Ik koos ervoor om hard te werken en weinig tijd te besteden aan andere dingen. Ik ben hierdoor heel zelfstandig geworden. Ik ben eigen baas en zou niet anders willen. Ik kan in alle vrijheid lesgeven zoals ik dat zelf wil.”

Trots vertelt de roodgebrilde dame dat ze zoveel mogelijk methodes, die er zijn om les te geven, heeft bestudeerd. “Ik heb alles gelezen wat ik over methodiek kon vinden. Door de verschillende mogelijkheden wist ik precies hoe ik zelf les wilde geven. Ik heb mijn eigen stijl ontwikkeld en bedenk steeds weer nieuwe dingen.” Het moment dat leerlingen stralen wanneer ze goed gespeeld hebben vindt zij het mooiste geschenk wat zij kan krijgen. “Ik vind het zo heerlijk dat ik met mijn lessen een glimlach op hun gezicht kan toveren.”

Een portret, geschreven door Michelle Groot Kormelink